Jeden z jeźdźców zbliżył się stępa, wzniósł nad havekarem jak góra. Sam był słusznego wzrostu, a siedział na potężnym bojowym ogierze. Opancerzone ramiona przykrywała wilcza skóra, twarz przysłaniał hełm z szerokim wystającym nosalem sięgającym dolnej wargi. W ręku obcy trzymał groźnie wyglądający nadziak. .

- Nie jestem ani mordercą, ani złodziejem, signore.. Rozważał, czy nie położyć się spać, perspektywa wilgotnej koi była jednak. Pan de Lorche, który jechał obok Zbyszka, jął go pocieszać.mówiąc, że niezawodnie Jurand w chwili niebezpieczeństwa myślał przede wszystkim o ocaleniu córki i że choćby wszystkich odkopali zmarzłych, ją znajdą niezawodnie żywą, a może i śpiącą pod skórami. Ale Zbyszko mało go rozumiał, a wreszcie nie miał i. czasu go słuchać, gdyż po niejakiej chwili przewodnik jadący na przedzie skręcił z gościńca.. I tak siedzieli tuż koło siebie, oboje nad miarę śliczni i nad miarę w sobie rozkochani, ale stropieni i milczący. Jagienka poczęła wreszcie układać jego złote włosy, a on czuł bliskość jej wzniesionych ramion, jej dłoni i drżał od stóp do głowy, hamując się ca1ą siłą woli, aby nie porwać jej wpół i nie przycisnąć ze wszystkich sił do piersi.. Innymi słowy, powiedziała sobie, nic mi nie jest. W takim razie co robię w miejscu, które, jeśli sądzić po aseptycznym kolorze ścian, może być tylko szpitalem?. Od południa niebo ciemniało, chmurzyło się..